Vrede kan alleen in dit moment bestaan

Is het belangrijk om te zeggen: 'Wacht tot dat ik 'dit 'af heb.

Daarna ben vrij om in vrede te leven?

Wat is 'dit'?

Een diploma, huin baan, een huis?

Als je zo denkt

Zal de vrede nooit komen

Er is altijd een ander 'dit'

Dat het huidige volgt

Als je niet dit ogenblik in vrede leeft

Zul je er nooit toe in staat zijn

Als je echt in vrede wilt zijn

Moet je in het 'NU' zijn

Anders is er alleen maar

De hoop op ooit vrede.

Ik zit momenteel in een bijzondere overgangsfase in mijn leven.

Verhuizen, nieuw opbouwen en nog voor een stukje het oude goede afronden. het is een fase van plannen, afscheid nemen, bedenken wat behoud ik, wat neem ik mee, wat laat is los. Een fase waarin ik makkelijk in de verleiding kom om te denken: 'Kom op, even doorzetten, doorwerken, straks komt er weer een tijd van rust en genieten'

Maar ooit heb ik een beslissing genomen: 'Ik leef vanuit mijn Hart' en doorjakkeren.... ik kan het niet meer. Ja, een paar dagen en ik word onmiddellijk afgestraft met "onrust in mijn lijf, slecht slapen, piekeren, pessimisme. Ook eet ik minder gezond en sport ik minder.

Waarom? Om straks gelukkig te zijn? Nee, ik ren wel als het goed voelt, soms moet het ook wel even, maar wel in vol bewustzijn. Ook met het bewustzijn dat er momenten moeten zijn waarbij ik uit mijn hoofd in de beleving stap.

Krisnamurti's boodschap is nog even actueel:' Het doel van het leven is het leven zelf, het leven in het hier en nu, vrij van de bindingen van de tijd.'

Dus leef ik regelmatig in het moment, laat de boel de boel. ( en ja, ja, er is veel te doen) De buurman wipte net gezellig binnen op het moment dat ik vergeten was mijn koffiepauze te nemen. Ja, soms word je een ook een beetje geholpen.

Vaak moeten mensen iets langer wachten op iets wat ik toegezegd heb. Mijn excuus, hiervoor. Ik neem mijn tijd om in Vinkeveen rustig alles af te ronden.

Ja en daar komt dan mijn volgende uitdaging om de hoek:

Haalbaar plannen ( want hoe ga ik verder in het oosten van land?) en in het NU leven..... Dat kunstje is me nog niet geheel eigen.

Daarover de volgende keer meer!